główna kontakt Dodaj do ulubionych startuj z nami     

Finanse

Nieruchomości

giełda

praca

pogoda

rozrywka

tWWWój Wrocław! i masz co chcesz... wiedzieć

Google
 
Web www.wroclaw.webmida.com

mapa serwisu

:: biznes
:: informacje
:: auto
:: dziecko
:: kultura
:: film
:: imprezy
:: media
:: telefony
:: zdrowie i uroda
:: komunikacja
:: organizacje
:: nasze miasto
:: sport
:: turystyka
:: usługi

kultura we Wrocławiu

Panorama Racławicka

panoramiczny obraz olejny autorstwa kilku artystów-malarzy tworzących na przełomie XIX i XX wieku. Największy udział w pracy nad dziełem mieli Jan Styka i Wojciech Kossak i ich dwóch najczęściej wymienia się jako autorów malowidła, pozostałych (Ludwika Bollera, Tadeusza Popiela, Zygmunta Rozwadowskiego, Teodora Axentowicza, Michała Sozańskiego, Włodzimierza Tetmajera, Wincentego Wodzinowskiego) zazwyczaj pomijając.

Przedstawia bitwę pod Racławicami (1794) - jeden z (niezbyt strategicznie istotnych) epizodów Insurekcji kościuszkowskiej, zwycięstwo wojsk polskich nad rosyjskimi. Powstał w latach 1893-94 na zamówienie miasta Lwowa; ma długość 114 metrów oraz wysokość 15. Wystawiony po raz pierwszy w rotundzie o średnicy ok. 38 m we Lwowie z okazji odbywającej się tam Powszechnej Wystawy Krajowej i jednocześnie z okazji stulecia bitwy (1894), 5 czerwca tegoż roku.

Panorama namalowana jest na cylindrycznym płótnie rozpiętym w budynku rotundy. Ekspozycja, prócz samego obrazu, obejmuje sztafaż ustawiony przed nim i oświetlony tak, aby widz oglądający rozwinięte wokół niego i zamknięte w pierścień malowidło nie umiał odróżnić, gdzie kończą się ustawione na podłodze przed obrazem obiekty, a gdzie zaczyna sam obraz. Kształt hiperboloidy obrotowej, jaki nadano panoramie potęguje efekt zacierania się granicy między powierzchnią płótna a przestrzenią przed nim.

Rotunda Panoramy Racławickiej w Parku Stryjskim we Lwowie, 1938W latach 1894-1944 Panorama była wystawiana we Lwowie w specjalnie dla niej zbudowanej rotundzie na terenie Parku Stryjskiego.

W czasie II wojny światowej częściowo uszkodzona, gł. w czasie bombardowań w r. 1944. Uratowana przed ewentualną dalszą dewastacją związaną z wkroczeniem Armii Czerwonej przez zwinięcie w rulon i umieszczenie w lwowskim klasztorze bernardynów. Po wojnie, dzięki staraniom władz polskich udało się odzyskać od ZSRR część lwowskich dzieł sztuki i zbiorów Ossolineum; polski ówczesny Rząd Jedności Narodowej postanowił zbiory te wraz z Panoramą umieścić we Wrocławiu. W 1946 przewieziona została do Wrocławia, gdzie najpierw przez dwa lata przeleżała w magazynie kolejowym Wrocław-Brochów, a następnie kilkanaście w Muzeum Państwowym (przemianowanym najpierw na Śląskie, następnie na Narodowe). Od lat 60. XX w. w Muzeum Śląskim (potem Narodowym) eksponowano tylko pojedyncze jego fragmenty ("bryty", czyli sekcje, z których składa się ponadstumetrowe malowidło), a pozostałą część jedynie przechowywano, poddając niezbyt konsekwentnie konserwacji aż do 1980. Przez lata 60. i lata 70. trwały też zakulisowe zabiegi, gdzie Panoramę eksponować: czy w Krakowie, czy w Warszawie czy może w Racławicach, a nawet czy wyeksponować ją w ogóle gdziekolwiek.

Zależne od opinii ZSRR władze PRL bały się bowiem Rosjanom narazić podpisując się pod decyzją o wystawieniu obrazu przedstawiającego triumf wojsk polskich nad Rosją nawet, jeśli była to Rosja carycy Katarzyny II. Na początku lat 60. XX w. rozpisano konkurs architektoniczny na pawilon we Wrocławiu, w którym zwyciężył Marek Dziekoński, który po pewnych korektach przystąpił do długoletniej realizacji budowli. Jednak z powodów politycznych budowa rotundy dla Panoramy rozpoczęta w 1968 trwała całymi latami, wielokrotnie przerywana, a i na prace konserwatorskie nad samym obrazem również brakowało pieniędzy. Przez pewien czas obiekt rotundy nawet przeprojektowywano i przebudowywano na centrum kongresowe, a bryty samego obrazu wywieziono poza Wrocław. Ostatecznie, po wydarzeniach sierpniowych w 1980, klimat wokół Panoramy poprawił się. Dzięki działalności zawiązanego w 1980, trzeciego już w historii malowidła, Społecznego Komitetu Panoramy Racławickiej pod przewodnictwem byłego rektora Uniwersytetu Wrocławskiego, prof. Alfreda Jahna podjęto też wreszcie ostateczną decyzję o wystawieniu jej we Wrocławiu, a nie w innym miejscu, toteż prace budowlane przy rotundzie przyspieszyły. Wobec katastrofalnego stanu gospodarki PRL trwały jednak jeszcze pół dekady, toteż otwarcie ekspozycji Panoramy Racławickiej nastąpiło dopiero 14 czerwca 1985.

Od tego czasu Panorama Racławicka otwarta jest zasadniczo stale (najpierw 7, obecnie 6 dni w tygodniu) i tylko od czasu do czasu wystawa jest na krótko zamykana w celu przeprowadzenia niezbędnych prac konserwacyjnych. Cieszy się wciąż ogromnym powodzeniem zwiedzających: pierwszy milion widzów odwiedziło Panoramę do sierpnia 1987, pięć milionów - do lipca 1998, a sześć milionów - do września 2004.

Nie wiadomo, czy projektanci rotundy dla Panoramy brali taką możliwość pod uwagę, ale mimo bliskości rzeki Odry usytuowanie malowidła wewnątrz budynku parę metrów nad poziomem gruntu zabezpieczało obraz przed bezpośrednim zalaniem wodami wielkiej powodzi w lipcu 1997 nawet, gdyby wody rzeki dotarły do rotundy.


Teatr Laboratorium

zespół teatralny o światowej sławie, założony przez Jerzego Grotowskiego i Ludwika Flaszena, kierowany przez Grotowskiego. W latach 1959-1964 działał w Opolu (jako Teatr 13 Rzędów), od 1965 we Wrocławiu. Zespół został rozwiązany w 1984. Było to wynikiem decyzji jego członków, którzy uznali, że teatr przestał istnieć jako zwarta grupa twórcza, prace artystyczne były prowadzone prawie zawsze samodzielnie.

Program artystyczny teatru określały prace inscenizacyjne Grotowskiego i kier. lit. Flaszen. Od 1966 roku Teatr Laboratorium występował w wielu krajach Europy, Libanie, Australii, USA, Meksyku i w Iranie. Od 1973 prowadzone były tzw. staże warsztatowe według artystyczno-badawczych programów. W 1981 roku odbył się ostatni spektakl teatralny pt. Thanatos polski.

Najwybitniejszym aktorem wywodzącym się z tego teatru był Ryszard Cieślak. Inspiracją artystyczną Teatru Laboratorium był m. in. The Open Theatre.


Opera Wrocławska

Budynek
Gmach Teatru Miejskiego wzniesiono przy ulicy Świdnickiej w latach 1839 - 1841 wg projektu Carla Ferdinanda Langhansa, z nowoczesną sceną i widownią na około 1600 miejsc. Po pożarach (w 1865 i 1871), budynek przebudowano podwyższając widownię i nadscenium, dostawiono pawilon malarni i rozbudowano portyk oraz ozdobiono z zewnątrz malowidłami. Odbudową z 1865 kierował Karl Lüdecke, a tą z 1871-72 Karl Schmidt. W 1871 postawiono także na krawędzi dachu rzeźby muz wykonane ze sztucznego piaskowca (obecnie stoją tam odlewy z zaginionych oryginałów wykonane na początku XXI wieku). Po 1945 usunięto zniszczone pociskami figury muz oraz z przyczyn politycznych zdjęto z fasady nieuszkodzone popiersia artystów niemieckich: Beethovena, Goethego, Mozarta i Schillera oraz skuto freski Schmidta z zewnętrznej ściany. W 1954-1956 rozbudowano południową część budynku. Gruntowna modernizacja rozpoczęła się w 1997 a zakończyła w 2006.

W bardzo bogato zdobionym wnętrzu zachowało się większość zdobień z XIX wieku, m.in.: plafon z portretami kompozytorów, główny żyrandol (przerobiony z gazowego na elektryczny) oraz loża cesarska. Sumaryczna powierzchnia złocona prawdziwym złotem wynosi 10 tysięcy m.kw., a powierzchnia kryształowych luster 200 m.kw. Działalność sceniczna

Do 1944

Tradycje operowe we Wrocławiu sięgają pierwszej połowy XVII w., wówczas Ballhaus (Dom Zabaw), odwiedzały teatry wędrowne. Duże znaczenie miała działalność włoskiej trupy operowej, utrzymującej stały kontakt z teatrami w Bolonii i Wenecji oraz z Antonio Vivaldim. Ich siedziba w 1727 otrzymała status teatru miejskiego a w grudniu 1795 otrzymała nazwę Teatru Królewskiego we Wrocławiu. W latach 1804-1806 teatr prowadził Carl Maria von Weber, twórca niemieckiej opery romantycznej.

W obecnym budynku opery mieścił się najpierw teatr miejski (wbrew nazwie początkowo był własnością różnych spółek, przede wszystkim Teatralnego Towarzystwa Akcyjnego, na własność miasta przeszedł w 1878), grający także opery i operetki. Dopiero na przełomie XIX/XX wieku teatr przekształcono w operę. Prowadziła ona działalność do 1944, jako jedna z czołowych scen niemieckich. Na scenie teatru gościło wielu znakomitych europejskich śpiewaków i śpiewaczek, dyrygentów i wirtuozów, m. in. Leo Slezak, Richard Wagner, Ryszard Strauss, Wilhelm Furtwängler, Niccolo Paganini, Karol Lipiński, Anton Rubinstein, Franciszek Liszt i Henryk Wieniawski.

Od 1945

W niezniszczonym podczas oblężenia Wrocławia w 1945 budynku nastąpiła reaktywacja działalności opery 8 IX 1945 przedstawieniem Halki Moniuszki. Do 1950 wystawiano oprócz oper także sztuki teatralne, teatr lalki i operetki (z powodu braku budynków dla tych instytucji). Od 1997, w czasie remontu gmachu, rozpoczęto serię monumentalnych widowisk operowych realizowanych w Hali Ludowej lub w plenerze, co stało się wyróżnikiem opery wrocławskiej względem innych tego typu placówek w Polsce.


Filharmonia Wrocławska

Wejście do Filharmonii WrocławskiejFilharmonia Wrocławska im. Witolda Lutosławskiego – instytucja muzyczna we Wrocławiu, której siedziba i sala koncertowa mieści się w budynku przy ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 19.

Pierwszy powojenny koncert orkiestry symfonicznej we Wrocławiu odbył się już w czerwcu 1945 r. w sali Teatru Miejskiego. Do roku 1949, kiedy utworzono samodzielną państwową Operę Wrocławską, zespół orkiestry pełnił rolę filharmonii i zespołu operowego. Później, aż do 1954 r. nie było we Wrocławiu samodzielnej orkiestry symfonicznej. Utworzono ją dopiero w 1954 r., m.in. z inicjatywy hr. Wojciecha Dzieduszyckiego, lwowskiego artysty osiadłego po wojnie we Wrocławiu. Pierwszy swój koncert nowo powstała Wrocławska Orkiestra Symfoniczna dała w październiku tego roku w auli Politechniki. 1 sierpnia 1958 r. orkiestra została upaństwowiona i przemianowana na Państwową Filharmonię we Wrocławiu, a jeden z inicjatorów jej powstania, Adam Kopyciński, został jej pierwszym dyrektorem i kierownikiem artystycznym. Dziesięć lat później, 18 grudnia 1968 r., filharmonia otrzymała nową siedzibę przy dzisiejszej ul. Piłsudskiego, gdzie funkcjonuje do dziś. W 1994 r. filharmonii nadano imię Witolda Lutosławskiego.


Muzeum Architektury we Wrocławiu

Wejście do oddziału ochrony zabytków; po lewej ul.Bernardyńska, w głębi kościół bernardynów
Kościół Bernardynów; po lewej ul.św.Jana Kapistrana, a w oddali widoczny fragment rotundy Panoramy RacławickiejMuzeum Architektury we Wrocławiu - jedyne tego rodzaju muzeum w Polsce, mieści się w budynku dawnego kościoła św. Bernardyna i klasztoru bernardynów, przy ul. Bernardyńskiej 5. W tym samym budynku mieszczą się pomieszczenia Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków.

Kościół mieści się na terenie dawnego Nowego Miasta, na rogu ulic Bernardyńskiej i św. Jana Kapistrana, jednego z współzałożycieli tego zakonu, który przybył do Wrocławia w 1453. To z jego inicjatywy rozpoczęto budowę zespołu klasztornego, ukończonego w 1517.

Sam klasztor wybudowano w latach 1465-1502; jest to czworobok z wirydarzami i krużgankami o cennych wnętrzach w stylu późnego gotyku, przylega do niego drugi dziedziniec utworzony przez przedłużone skrzydło południowe, nawę kościoła i kaplicę oraz odgradzający od ulicy mur. Sam kościół jest bazylikowy, bez transeptu, nawy nakryte są sklepieniami gwiaździstymi. W geometrii rzutu występują zaskakujące odchylenia od kąta prostego. Wkrótce po ukończeniu zespołu rada miejska zmusiła bernardynów do opuszczenia miasta: w roku 1522 w klasztorze został urządzony szpital, a później również szkoła i placówka pomocy społecznej, a kościół oddany został w zarząd ewangelikom, którzy mieli tu swoją świątynię aż do końca II wojny światowej.

Zniszczony w 60% w czasie wojny, odbudowany wg projektów i pod nadzorem Edmunda Małachowicza, który za swój wkład w dzieło odbudowy zachowujące gotycką atmosferę budynków wyróżniony został w roku 1966 przez ministra budownictwa. W 1965 w odbudowanych pobenedyktyńskich wnętrzach klasztoru i samego kościoła urządzono planowane tu już od lat pięćdziesiątych Muzeum Architektury, a jego pierwszym dyrektorem został prof. Olgierd Czerner. Początkowo było ono częścią Muzeum Wrocławia, a od 1971 funkcjonuje jako samodzielna jednostka muzealnicza. Obecnie (2005) dyrektorem muzeum jest Jerzy Ilkosz.

Muzeum, posiadające w swych zbiorach 25 tysięcy obiektów wystawia stale około pięciuset z nich; są wśród nich liczne detale architektoniczne, plany, mapy, rysunki, szkice, modele, fotografie (w tym archiwum dokumentujące historię Wrocławia), zabytki rzemiosła związanego z architekturą, a także modele Wrocławia ze średniowiecza i z XIX wieku. Wśród detali architektonicznych, pochodzących zarówno ze zniszczonych w wojnie obiektów, jak i z wykopalisk archeologicznych, znajdują się wykusze, zworniki, godła kamienic, maswerki, a także cenny romański Tympanon Jaksy z opactwa na Ołbinie.

Muzeum wrocławskie szczyci się swoim działem witraży, wśród których znajduje się najstarszy zachowany na ziemiach polskich witraż z przełomu XII i XIII wieku z wizerunkiem proroka Ezechiela. Obok niego wystawione są gotyckie witraże w oryginalnej średniowiecznej konstrukcji z ołowianymi spojeniami, a także późniejsze - "gabinetowe" - z wieku XVI i XVII i nowsze.

W pomieszczeniach muzeum odbywają się trzy razy w roku omówienia prac dyplomowych studentów Wydziału Architektury PWr. Główna nawa kościoła służy jednocześnie jako sala koncertowa i teatralna.


Muzeum Archidiecezjalne we Wrocławiu zostało założone w roku 1898 i zgodnie z ideą gromadzi i prezentuje zbiory poszczególnych archidiecezji. Jest jednym z najstarszych tego typu muzeów w Polsce (Muzea Archidiecezjalne w Polsce), jednak spośród innych wyróżnia się tym, że posiada bogaty, a przy tym rzadki zbiór zabytków starożytnych i gotyckich głównie z czasów piastowskich Śląska.

Historia

Początki samej idei Muzeum Archidiecezjalnego, pierwotnie funkcjonującego pod nazwą Muzeum Diecezjalnego, łączą się z rokiem 1898, kiedy to ówczesna władza kościelna na wskutek szerzących rozmyślnych niszczeń wycofanej z kultu religijnego sztuki sakralnej poddała myśl zabezpieczenia jej. Stało się tak, ponieważ po tym jak w roku 1810 władze pruskie zlikwidowały na Dolnym Śląsku większość klasztorów w ramach sekularyzacji oraz na skutek coraz to nasilającej się pod koniec XIX wieku mody przebudowy kościołów (którym nie odpowiadało wyposażenie dawnych zabytkowych, nierzadko drewnianych świątyń) wiele bezcennych przedmiotów powędrowało na strychy lud do piwnic. Jednak najczęściej palono je, aby zgodnie z przyjęto wówczas zasadą „świętość się nie poniewierała”. Zapobiegając tej dewastacji władze kościelne diecezji wrocławskiej wydały w 1896 roku polecenie zarejestrowania oraz zabezpieczenie wszystkich przedmiotów z terenów Śląska o wartości artystycznej bądź historycznej, w tym tych wycofanych z użytku liturgicznego i zgromadzenia ich we Wrocławiu. Prace te przeprowadzono pod kierownictwem ks. dr Józefa Jungnitza – doświadczonego znawcy i badacza dziejów śląskich, który to wystarał się o odpowiednie pomieszczenia w gmachu archiwalno – bibliotecznym diecezji wrocławskiej, gdzie zdeponował wyselekcjonowane przez siebie obiekty zabytkowe – tym samym został on pierwszym dyrektorem wrocławskiego Muzeum Archidiecezjalnego.

W 1903 roku, po zgromadzeniu odpowiedniej liczby eksponatów zorganizowano tu pierwszą wystawę, którą to udostępniono społeczeństwu wrocławskiemu. Na miejsce prezentacji bezcennych dzieł sztuki kardynał Georg Kopp, zgodnie z ich charakterem i duchem muzealnictwa pojmowanego jako „starożytnictwo”, wyznaczył przede wszystkim pobiblioteczną, gotycką salę z roku 1520 na pierwszym piętrze budynku biblioteki kapitulnej z wieńczącymi ją sklepieniami krzyżowymi wspartych na ciężkich filarach (salę, przy której powstaniu zatrudniono najprawdopodobniej tych samych kamieniarzy, którzy pracowali przy budowie wrocławskiego Ratusza) oraz niektóre pomieszczenia neogotyckiego gmachu archiwalno – bibliotecznego z 1898 roku. Miała to być tymczasowa siedziba powstającego muzeum kościelnego.

Obawa przed działaniami frontowymi I wojny światowej, skłoniła dyrekcję muzeum do zabezpieczenia cenniejszych eksponatów wraz z archiwaliami w Hildesheim. Przedmioty te powróciły w stanie nienaruszonym do Wrocławia w roku 1918.

W roku 1918 zmarł pierwszy dyrektor muzeum i kierownictwo nad archiwum oraz muzeum objął ks. Alfons Nowack, który musiał niejako od nowa uporządkować poszczególne zbiory. Wykorzystał pierwotne pomieszczenia, przesuwając na dalszy plan organizację muzeum w nowym wydaniu (muzeum pozostało aż do 1942 roku w tych samych pomieszczeniach, które zagospodarowano w fazie początkowej).

Działania wojenne 1939 – 45 w czasie II wojny światowej zmusiły następnego dyrektora muzeum – ks. dr Kurta Engelberta w roku 1942 do zabezpieczenia i ewakuacji zbiorów w kilku miejscowościach na terenie Śląska. Niestety, część przedmiotów dostała się w niepowołane ręce, inne uległy zniszczeniu lub rozproszeniu. Zginęły wówczas obrazy Łukasza Cranacha "Madonna" z Kolegiaty Głogowskiej oraz "Madonna pod jodłami" z Katedry Wrocławskiej, unikalne zbiory numizmatyczne oraz kilka średniowiecznych tryptyków i rzeźb. Poważnemu zniszczeniu uległ także gmach archiwalno-muzealny, którego odbudowe rozpoczęto zaraz po zakończeniu działań wojennych. Wtedy też rozpoczęto trwającą do dziś rewindykację zbiorów.

Ponownego, uroczystego otwarcia Muzeum dla zwiedzających dokonał 16 lipca 1947 roku, w związku z urządzoną we Wrocławiu Wystawą Ziem Odzyskanych, ks. bp prof. Wincenty Urban, który to również wydał w 1975 bardzo dokładny informator i katalog zbiorów muzealnych.

W latach 1984 – 1989 w ramach swej działalności Muzeum Archidiecezjalne, powołano do istnienia Galerię Współczesnej Sztuki Religijnej przy kościele św. Marcina, zwaną krótko "Galerią na Ostrowie", w której oprócz wystaw niezależnych autorów organizowano również spotkania autorskie, wykłady i prelekcje.

Z powodu organizowanych wystaw czasowych oraz w związku ze stale powiększającą się liczbą eksponatów Muzeum z biegiem czasu zajęło dalsze części gmachu archiwalno – bibliotecznego diecezji wrocławskiej - poddasze, część piwnic na magazyny i pracownię konserwatorską, w tym również sale kapituły.

Po zmianach społeczno – politycznych w roku 1989 ostatecznie otrzymało sąsiadujący z dotychczasową siedzibą, cały budynek pokapitulny z roku 1756 przy pl. Katedralnym 16. W związku z tym w roku 1991 ostatecznie uszeregowano poszczególne wystawy pod względem chronologicznym i rzeczowym, a część eksponowanych obiektów, które wystawia się w ramach wystaw tematycznych, przeniesiono do magazynu.

Następnie w latach 1992 – 1994 dzięki wsparciu ks. kardynała Henryka Gulbinowicza oraz konkretnej pomocy materialnej Kurii Metropolitalnej, Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, Sióstr Pasterek ze Świętej Katarzyny, Sióstr Sercanek z Wrocławia i osób prywatnych przystąpiono do prac remontowych nowej siedziby Muzeum.

Oficjalnego przekazanie nowej siedziby na cele wyłącznie muzealne dokonał 30 sierpnia 1994 roku ks. kard. Henryk Gulbinowicz.

Obecnie mieści się tutaj w bibliotece podręcznej pół tysiąca książek oraz około sześć tysięcy zabytków, w tym najcenniejsze i wyjątkowo bogate zbiory sztuki romańskiej oraz gotyckiej. Wbrew temu, iż eksponaty nie stanowią systematycznie gromadzonego zbioru reprezentują religijną sztukę regionu w jej różnych aspektach. Informują o jej otwartość na obce wpływy. Mówią o charakterze śląskiej sztuki średniowiecznej, jej rozwoju, przemianach ideowych i stylistycznych, jakim podlegała.

Oprócz ekspozycji stałych i czasowych w murach Muzeum Archidiecezjalnego organizuje się koncerty wrocławskich zespołów instrumentalno-wokalnych w cyklu "Muzyka wśród zabytków", wykłady i programy radiowo-telewizyjne z zakresu historii Kościoła, sztuki sakralnej jak i uroczystości i świąt kościelnych. Odbywają się tu również coroczne spotkania przewodników miejskich i terenowych zrzeszonych w Federacji Przewodników PTTK oraz przygotowuje i wydaje katalogi wystaw, ulotki reklamowe, katolickie kalendarze ścienne i rzadkie pozycje książkowe, w tym polskie tłumaczenie "Księgi Henrykowskiej", "Kościoły Wrocławia" autorstwa Zygmunta Antkowiaka, tłumaczenie żywota św. Jadwigi "Vita major" – "Święta Jadwiga w sztuce śląskiej", "Złotnictwo Śląskie" itp.

W roku 1998, jako jedno z nielicznych, które zachowały historyczną ciągłość w charakterze i działalności, Muzeum Archidiecezjalne obchodziło jubileusz stulecia.

Zbiory

Rzeźba:

- rzeźby kamienne: • św. Jan Chrzciciel z ok. 1160 roku - najstarsza romańska figura na Dolnym Śląsku • płyty nagrobne kanonika Mikołaja z Oławy oraz biskupa Jodoka z Rosenbergu z XIV w. • gotyckie zworniki, kapitele, głowice i maszkarony z XV w. pochodzące głównie z wrocławskiej Katedry • alabastrowa figura dziewczynki z XVIw. • tarcze herbowe z XVIIIw.

- rzeźby drewniane: • płaskorzeźby ze scenami życia Najświętszej Maryi Panny i Chrystusa z 1350 roku • Chrystus Zmartwychwstały z 1380 roku • Zdjęcie z Krzyża z 1450 roku • Matka Boska z Dzieciątkiem, św. Katarzyną i św. Dorotą z 1506 roku • Opłakiwanie Chrystusa z roku 1506 • zespół Piet z najstarszą "Zapłakaną" z XIV w. • gotycki krucyfiks z XIV w. • grupa pięknych Madonn z XIV i XV w., w tym "Madonna na lwie" • kilka tryptyków z końca XV w., m.in. ze Świn i Ludowa Śląskiego • szereg figur świętych Pańskich z XV i XVI w. (jak św. Barbara czy św. Mikołaj z 1420 roku)

Malarstwo (głównie tablicowe i tryptykowe): • "Chrystus w tłoczni" z 1486 roku, • dwa skrzydła tryptykowe z postaciami św. Jana Chrzciciela, św. Jana Ewangelisty, Św. Heleny oraz św. Marii Magdaleny z XV w. • skrzydła z ołtarza katedralnego z żywotem św. Jana Chrzciciela z 1591 roku Bartłomieja Fichtenbergera • "Opłakiwanie Chrystusa" Jana Effenbergera z 1507 roku • "Zaśnięcie Najświętszej Maryi Panny" z Wielowsi • "Tron Łaski" z XVII w.

Złotnictwo: • kielich mszalny z Muszkowic z 1400 roku • kielichy barokowe z 1620 i 1634 roku • monstrancje cylindryczno-wieżyczkowe z XV i XVI w. i barokowe z XVIII w. • relikwiarz z kościoła św. Krzyża • berła kanoniczne z 1506 i 1520 roku z polskimi herbami • kubek księcia biskupa Ferdynanda Wazy • cyboria, tacki, ampułki, krzyże i lampiony

Tkaniny: • fragmenty szat liturgicznych z 1250 roku zwane szatami św. Jadwigi, • liczne ornaty (bogato haftowany ornat z Głogowa z roku 1520, wiśniowv ornat jedwabny pochodzenia włoskiego z XVI w., kilka ornatów pochodzenia francuskiego z jedwabiu, brokatu, pluszu złotolitego i adamaszku z XVII i XVIII w.)

Różne: • przedmioty z epoki neolitu, brązu i żelaza znalezione na terenie Śląska takie jak: siekierki, groty, szpile, garnki, miseczki • zabytki starochrześcijańskie: płaskorzeźby z Damaszku, lampki oliwne i ampułki św. Menasa z III w. • mumia egipska z IV w. przed Chrystusem • tablice gliniane z pismem klinowym • "Księga Henrykowska", z pierwszym zapisanym zdaniem polskim, z roku 1270 • najstarszy dzwon w Polsce - "Świętosław" z 1300 roku • gotycka szafa archiwalna Jana Paszkowicza z roku 1455 • kolekcja miedziorytów i płyt miedziorytniczych z XVIII wieku, wykonanych przez Strachowskich

Wystawy

Ekspozycje stałe:

- Sztuka starożytna od IX w. przed Chrystusem do III w. po Chrystusie

- Rzeźba, malarstwo, rzemiosło artystyczne i tkaniny od XIV-XVIII w.

Wystawy czasowe: nawiązują do ważniejszych wydarzeń kościelnych, historyczno-narodowych oraz kulturalnych

Bibliografia

Czerwiński J., Wrocław, przewodnik turystyczny, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2004. Długoborski W., Dzieje Wrocławia od 1807 roku, PWN, Warszawa 1958.

Kulak T., Wrocław, przewodnik historyczny, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2006. Pater J., Muzeum Archidiecezjalne we Wrocławiu, informator, KŚW, Wrocław 1985. Perzyński M., Dolnego Śląska miejsca niezwykłe, lecznicze i mało znane - przewodnik dla dociekliwych, Wrocławski Dom Wydawniczy, Wrocław 2000. Muzea wrocławskie, przewodnik, pod red. Starzewska M., Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1973.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wroc%C5%82aw#Kultura

home | o nas | reklama | nieruchomości | firmy | zakupy | kontakt | regulamin | praca | dodaj newsa | mapa serwisu
copyright and design by mida ||| wszelkie prawa zastrzeżone